แล้วความสอดคล้องกับบริบทโดยรอบ มันมีเปล่าหว่า
ยิ่งวันเรายิ่งรู้สึกว่าจิตวิญญาณของไทยมันเบาบางลงเรื่อยๆ มันเป็นเพราะเรารับเอาแนวความคิดจากภายนอกเข้ามาโดยลืมมองสิ่งที่เป็นตัวเราจริงๆรึเปล่าน้อ
อย่างเช่น เราที่ชอบแนวธรรมชาติเรียบง่ายแบบญี่ปุ่น เพราะมันเป็นสถาปัตยกรรมแบบจิตวิญญาณและภูมิปัญญาคนโบราณ ซึ่งสอดคล้องกับธรรมชาติในท้องถิ่นนั้นๆ
แล้วพอมาลองนึกดูว่า ของไทยเรามีบ้างมั้ย คำตอบก็คือ พอจะมี แต่หาได้ยากแล้ว ในยุคสำเร็จรูปแบบนี้ งานอาคารที่มีจิตวิญญาณความเป็นไทย ถูกกลืนหายไปกับความเจริญที่แผ่ขยายกว้างขึ้นเรื่อยๆ ก็ไม่ใช่ว่าจะเป็นเพียงประเทศเราเท่านั้น แม้แต่ ประเทศที่มีรากของวัฒนธรรมที่แข่งแรง อย่าง จีน หรือ ญี่ปุ่น เอง ก็เจอปัญหาเดียวกัน
ความแปลกใหม่ และ ความเจริญก้าวหน้า มันก็ดูน่าตื่นเต้นและสะดวกสบายดี แต่ถ้ามันก้าวร้าวมากไปจนจิตใจตกต่ำลง มันก็ไม่ใช่คำว่า สร้างสรรค์
เราก็ไม่ค่อยรู้เรื่องเท่าไหร่หรอก พร่ำไปตามที่สมองมันคิดน่ะ
เอาเป็นว่าถ้างานนี้เมื่อมันเสร็จสมบูรณ์แล้วสามารถส่งเสริมให้บริบทโดยรอบให้งดงามยิ่งขึ้น มันก็เป็นสิ่งที่น่ายกย่องทีเดียว
ธรรมชาติคือ ศิลปะที่งดงามที่สุด เพราะทุกคนยอมรับและเข้าถึงความงามนั้นได้ มากน้อยเพียงใดก็แล้วแต่ใจของเรา
งานสถาปัตยกรรมที่ส่งเสริมธรรมชาติได้ ก็คือศิลปะชิ้นเยี่ยมในความคิดเรานะ
