ช่วงนี้รู้สึกว่า อะไรๆก็หมุนตามกันไปซะเร็วจนจี๋เห็บ
บางครั้งก็มานั่งคิดว่า ชีวิตคนเราที่ทะเยอทะยาน ไขว่คว้า หาโอกาสที่ไม่รู้ว่าตกหล่นอยู่ที่ไหน ตั้งโจทย์กับชีวิตที่ยาก การใช้ชีวิตก็ต้องยากตามโจทย์ อยากมีชีวิตที่ดี มีบ้านใหญ่ มีรถหรูๆ มีหน้าที่การงานที่มั่นคง ชีวิตทั้งชีวิตจึงต้องทำทุกอย่างเพื่อ "โจทย์แห่งชีวิต" จนความสุขที่แท้จริงมันหดหาย และไม่เข้าใจมันอีกว่าเป็นเช่นไร การใช้ชีวิตที่พออยู่ พอกิน ความสุขมันซุกซ่อนอยู่รอบตัว ไม่ต้องวิ่งไล่ยามค่ำคืน ตามผับ ตามบาร์ หรือห้างสรรพสินค้า ต้องแต่งหน้า ทาตา ทำศัลยกรรม ให้ดูดีจนไม่เหลือเค้าหน้าเดิม ต้องหา เสื้อผ้า หรือสินค้าแบรนด์เนม เพื่อพบเจอกัน แต่ไม่รู้ตัวตนที่แท้จริงว่าเป็นเช่นไร ต้องมานั่งเปิดตำรา ศึกษาซึ่งกันและกันจนวุ่นวาย แต่มันคือสาระสำคัญของชีวิตคนเราจริงๆรึเปล่า...หรือเป็นแค่ของเบี้ยบ้ายรายทางก่อนลงไปนอนให้ดินกลบหน้าเท่านั้น?
อย่าเครียดครับอย่าเครียด งงอะดิว่ามามุขไหน ป่าวหรอก กูยืมคำพูดพี่ชายคนนึงมาอินโทรเท่านั้น ซึ่งแม่ง ไม่เกี่ยวกันเลย
เข้าเรื่องเลยละกัน อยากแนะนำให้เพื่อนๆลองอ่านหนังสือ
"เตรียมเสบียงไว้เลี้ยงตัว"เป็นหนังสือที่รวบรวมคำถามทั่วๆไปที่คุณดังตฤณตอบคำถามจากคอลัมน์ในหนังสือบางกอก ที่บางครั้งคนที่ถูกถามมักจะอึกอัก ตอบยาก บ้างก็ว่า แล้วแต่คนจะคิด...ก็ว่ากันไป
ออกมาถึงเล่มที่10แล้ว ขอยกตัวอย่างคำถามเด็ดๆ เช่น
-เลิกหลงไหลกับคนที่คิดว่าเป็นคู่แท้
-ไม่สนใจเรื่องเพศสัมพันธ์ ผิดปกติหรือไม่
-มีเพศสัมพันธ์ผ่านอินเตอร์เน็ตเป็นความส่ำส่อนและเป็นโทษหรือไม่
-แลกคู่นอนแบบสวิงกิ้งผิดศีลข้อกาเมหรือไม่
เป็นตัวอย่างเล็กน้อย..คำตอบที่จะกลายเป็นเสบียงกรังสำหรับผู้ยังเดินทางไม่สิ้นสุด ...
ป.ล. นี่เป็นหนังสือธรรมะนะจ๊ะ
ป.ล.อีกที กูยังเป็นปิ๊กคนเดิม
