เรื่องนี้ก็เกิดขึ้นที่ประเทศจีนเหมือนกัน ในสมัยราชวงศ์ชิง
มีช่างไม้คนนึง ฝีมือดีมาก เป็นคนแซ่ลี้ (ขณะนั้นนามของเขาถูกกาลเวลาลบเลือนไปแล้ว)
เป็นช่างที่มีฝีมือดีมาก โดยเฉพาะด้านการใช้มีดไม่เป็นสองรองใคร
ทำงานรับใช้ราชสำนักมายาวนานแต่ก็โดนพวกขุนนางกังฉินใส่ไฟจนต้องหนีตายออกมาอยู่ในป่าลึก
วันนึงมีชายพเนจรร่อนเร่รอนแรมออกไปทางชายเขาในทิศใต้ นามว่า อิ้นเจิน
ก็ไปเจอเข้ากับบ้านของช่างลี้โดยบังเอิญ แต่ในขณะนั้นช่างลิ้มไม่อยู่บ้าน แบบว่าออกไปตัดฟืนน่ะ
ชายพเนจรจึงนั่งพักบน
อี้ไม้ไปพลางๆ และเผลอหลับไปจนย่ำเย็นจึงสะดุ้งตื่นขึ้นมาเพราะมีน้ำมาราดบนตัว
"เจ้าคนพเนจร เจ้าเป็นใคร จึงบังอาจมานอนหน้าบ้านข้าโดยไม่บอกกล่าว
"ข้า .. เอ้อ ขาขอโทษด้วย แต่อี้ของท่านมันสุดจ้อดจริงๆ ..
"ก็แค่.. อี้ธรรมดาน่ะ"
"อะไรนะ ..
แค่"
"งึมๆ"
"ดูท่าทางท่านจะเป็นช่างไม้ผู้มีฝีมือ"
".... นั่นสินะ เรื่องมันผ่านมานานแล้ว จนข้าลืมมันไปแล้วล่ะ"
ยังไม่ทันจะพูดอะไร ชายพเนจรก็หยิบหม่าไผขึ้นมา
"จริง ๆแล้วข้าคืออิ้นเจิน ภาษาแมนจูเรียกเซี่ยนตี้ หรือหย่งเจิ้ง นี่แหละ ฮ่าๆๆ กร๊ากกกกก ยาวไป ยาวไป"
และถ้าใครศึกษาประวัติศาสตร์จีนช่วงต้น ค.ศ.1700 จะพบว่าจักรพรรดิราชวงศ์ชิงองค์ที่ 4 มีนามว่า
จักรพรรดิหย่งเจิ้ง (雍正)ดังนั้นตามสูตร ช่างลี้ก็เลยได้เข้าไปอยู่ในราชสำนักและเป็นช่างไม้หลวงตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา
ป.ล. อาลี้เป็นคนแต้จิ๋ว เลยเรียกเก้าอี้ว่าอี้
ป.อ. เพิ่งมีการค้นพบภายหลังว่าอาลี้ ชื่อเต็มๆ คือ ลี้คิมฮวง
