ก่อนอื่นต้องขอโทษคุณเป้ด้วยขอรับ........
มันเป็นคืนหนึ่งของการทำงาน drawing นึกภาพนะครับ ข้างบ้านเป็นเล้าหมูซึ่งวันนั้นฝนดันตก เพื่อนๆคิดดูนะครับขี้หมูโดนน้ำฝนไหลมารวมกันพร้อมกันส่งกลิ่นสะพรั่งไปทั่วทั้งซอย แค่หายใจเบาๆ ก็เข้าถึงโคนปอดแล้วครับ เหม็นมากครับ
ฮ่า....ฮ่า....แต่โชคดีครับบ้านที่เราอยู่กันนั้นมีห้องแอร์แบบซิลสนิทครับ กลิ่นจากข้างนอกไม่สามารถกล้ำกลายเข้ามาได้ เอะ....แล้วถ้าเราปวดฉี่ล่ะ ฮั่นแน่เพื่อนๆคงคิดอย่านี้สิน่ะครับ ไม่เป็นปัญหาครับเพราะห้องน้ำอยูในห้องแอร์นั่นเลยล่ะครับ แต่ปัญหาเหรอครับมันอยู่ที่..............
เรานั่งทำงานกันอยู่ครับวันนั้นเท่าที่จำได้มี เพื่อนอ๋อมคู่หูเพื่อนเป้ในอดีต เพื่อนขุน เพื่อนไม้ เท่าที่จำได้ ขณะที่ทำงานอยู่ดีดี เพื่อนเป้ก็พูดขึ้นมาว่า บี๊บขอเข้าห้องน้ำหน่อย ผมเลยถามเพื่อนเป้ว่าฉี่หรือขี้ครับ ปมทุกอย่างมันเกิดตอนนี้ครับ เพื่อนเป้บอกว่า " ฉี่ " ครับ แน่นอนด้วยความไว้ใจเราทุกคนเลยอนุญาติให้เพื่อเป้ทำภาระกิจครับ
1.....2......3.......4..5..6 นาทีผ่านไป ทุกคนลืมเพื่อนเป้เพราะใช้สมาธิกับการทำงาน
" แพล้ง....... " " โอ๊ย...ย "
" เฮ้ย....." นั่นคือเสียงที่ พวกเราทุกคนตกใจ ทันใดนั้นเพื่อนขุนเลยรีบวิ่งไปเปิดประตูห้องน้ำ
เพื่อนขุนทำหน้าสลด พร้อมกับสงสารเพื่อนเป้ โดยที่พวกเราทุกคนยืนอยู่ข้างหลังเพื่อนขุน ทันใดนั้นพวกเราก็เริ่มทำหน้าสลด รันทด ปนกับความสงสาร เพราะภาพที่พวกเราเห็นข้างหน้าก็คือ ชักโครกที่ล้มกองอยู่กับพื้น เพื่อนเป้ตัวเอียงแถมขาก็หยั่งผนังไว้ พร้อมกับมือข้างหนึ่งสั่นเกร็งดันผนังเพื่อประคองร่างกายของตนไว้ ไม่ให้ล้ม เพราะอะไรหรือครับ ก็เพราะถ้าล้ม ด้านล่างพร้อมรอรับทันทีครับ อ๋อ....อะไรหรือครับ ก็ไอ้ที่มันกระฉอกออกจากส้วมตอนที่เพื่อนเป้ทำภาระกิจไงครับ ทั้งสี ทั้งกลิ่น มันสับสนไปหมดครับตัวผมผมทำหน้าไม่ถูก แต่เพื่อนเป้ยิ้มครับ พร้อมกับหัวเราะ " หึ....หึ...มันล้มได้งัยว่ะ " ใคร.....จะไปรู้มึงรึครับ มึงอยู่คนเดียวในห้องนี้นี่ครับ แต่ผมคาดว่ามันน่าจะขึ้นไปนั่งยองคร่อมชักโครกนะครับ
แต่ทันทีที่ทุกคนรู้สึกได้อีกที ก็คือกลิ่นที่อบอวลเต็มห้องแอร์ที่เป็นแหล่งหลบกลิ่นขี้หมูที่เดียวของพวกเรา แต่เราทุกคนก็ตัดสินใจว่าเรายินดีที่จะออกไปดมขี้หมูข้างนอกด้วยกันดีกว่าครับ
ปล. เพื่อนเป้ครับ หลังจากวันนั้นเพื่อนขุนเคืองมากครับ มึงเห็นหน้ามันตอนยาแนวโถส้วมใหม่ มึงจะรู้สึกผิดจิงจิงครับ
